JOSIP GABRIĆ, DOPREDSJEDNIK DSHV-A, DOBITNIK ZVANJA "POČASNI GRAĐANIN SUBOTICE"                                                                                 ŽIVOT KAO TAKMIČENJE  
"
Subotičke novine", 23. rujna 2005. godine

 

    - Kada čovjek dobije priznanje od sredine u kojoj živi, onda je to najdraže priznanje. Dobijao sam priznanja i u Londonu, i u Parizu i u Stokholmu, ali smatram normalnim da nakon svega priznanje stigne i od grada u kom sam rođen - kaže ovogodišnji dobitnik zvanja ”Počasni građanin” Subotice Josip Gabrić o nagradi koja mu je uručena 1. septembra na svečanoj sednici u povodu Dana grada.
     Svojevremeno, zajedno sa pokojnim Vilimom Harangozoom, Josip Gabrić je bio jedan od najboljih stonotenisera u (bivšoj) SFRJ, a njih dvojica su ime Subotice učinili poznatim i daleko izvan granica tadašnje domovine. Primera radi, iza Josipa Gabrića je 13 naslova prvaka države, 12 šampiona Srbije; bio je pobednik na međunarodnim prvenstvima Belgije, Bugarske i Rumunije, a osvajač je i trećeg mesta u svetu.

    
Iako je kao relativno mlad (sa 26 godina) prestao da se aktivno bavi stonim tenisom, Gabrić još dugo godina ostao je u ovom sportu, prvo kao trener ”Spartaka”, gde je ostvario takođe značajan uspeh napravivši od Bele Mesaroša reprezentativca i uspešnog stonotenisera i od Đerđa Šoša juniora, koji se ubrajao među četiri najbolja u Evropi.
     Posao trenera, koji je podrazumevao i kontinuirano otkrivanje nadarenih učenika po subotičkim školama, Josip Gabrić kasnije je zamenio funkcijom sekretara Skupštine Opštine. I ta funkcija bila je posredno vezana za sport, jer je Josip Gabrić jedno vreme bio predsednik Sportskog saveza, a zatim i predsednik Fonda za fizičku kulturu. Zajedno sa nekolicinom tada takođe uspešnih sportista Subotice, uz njegovo ime vezan je i početak izgradnje Hale sportova i Gradskog klizališta (Malog stadiona). Bez obzira na posao kojim se bavio životna filozofija Josipa Gabrića uvek je u vezi sa sportom. Kaže da je i tokom aktivnog bavljenja stonim tenisom i kasnije uvek prevladavao takmičarski duh.

    
- Uvijek sam se želio dokazivati i mislim da je to jedan zdrav pristup životu i poslu kojim se baviš. Čak je i poraz koristan, jer te tjera da se dokažeš, a to možeš samo radom. Zapravo, nikada se nisam mirio s činjenicom da je neki drugi grad ispred nas ili da ima više nadarenih djevojaka i mladića, jer sam smatrao da Subotica također ima sjanih sportskih potencijala - kaže dobitnik zvanja ”Počasni građanin Subotice”.
     Danas se epitet nekadašnjeg ”grada sportova” kod onih koji duže pamte spominje tek kao nostalgija na vreme kada je Subotica davala najbolja imena u svetu stonog tenisa, odbojke, rvanja, hokeja na travi, pa donekle i rukometa, hokeja na ledu, vaterpola i tenisa.
     Gabrić i danas redovno prati stoni tenis, ali i podvlači paralelu između svog i današnjeg vremena kada je u pitanju ”Spartak”:

    
- Na žalost, u svim sportovima ovaj grad dođe do jedne određene razine i onda smatramo da je to nešto naročito. Recimo, za nas je danas najveći uspjeh biti prvak države. U naše vrijeme, ako uspjeh nije stigao iz svijeta ili bar Europe, onda to i nije bio neki uspjeh - kaže sagovornik, dodajući da se jedan od uzroka takvog pristupa sportu krije i u nedovoljnom radu trenera.
     Na pitanje da li je i pristup grada prema sportu uopšte bio drugačiji u odnosu na današnje vreme Josip Gabrić kaže da je ranije generalno postojao zajednički entuzijazam i kod samih sportista i trenera, ali i rukovodećih struktura.

    
- Primjerice, mene, kao stolnotenisača, zanimali su i drugi sportovi, a tako je bilo i kod ostalih. Svi smo pratili i nogomet i tenis i vaterpolo i sve ostale sportove, pružali podršku jedni drugima i pojedinačne uspjehe doživljavali i kao svoje. Na žalost, danas je utjecaj novca toliko došao do izražaja da mnogi sportaši ono čime se bave promatraju jedino kroz vlastiti materijalni interes. To su veliki problemi i mislim da bi grad, ukoliko želi imati dobre sportaše, morao više pozornosti poklanjati ovoj domeni. Jer, čim u ovom gradu netko postigne nešto više, on odlazi u druge sredine, nerijetko i u inozemstvo, dakle u sredine za koje zna da će mu više pružiti - smatra Gabrić.
    
Iako ne potiče iz sportske porodice Josip Gabrić s posebnom zahvalnošću spominje svoje roditelje koji su ga podsticali na bavljenje stonim tenisom. Takav odnos odredio je i njegov kasniji životni put, jer je upravo zahvaljujući ovom sportu i upoznao svoju sadašnju suprugu koja je takođe bila državna prvakinja u stonom tenisu. Konačno, i njegov sin je bio među najboljim juniorima i član državne reprezentacije u tom sportu.
     Donedavno bavljenje sportom (tenisom) Josip Gabrić je zbog zdravstvenih razloga napustio, ali i dodaje da mu to na neki način nadoknađuje rekreacija u vidu odlazaka u voćnjak i poslova koji ga tamo očekuju.